Höflich-uitgave: Deux morceaux pour le violon avec accompagnement de piano, op. 9
Cavatine
Sérénade
Arthur Wilford – zijn naam verraadt zijn Engelse afkomst – studeerde aan het Conservatoire royal de Bruxelles, waar hij in 1872 een Eerste Prijs piano behaalde in de klas van Louis Brassin (1840-1884). Daarna trok hij naar Leipzig om er aan het Conservatorium twee jaar les te volgen bij de muziektheoreticus Ernst Richter (1808-1879) en bij Carl Reinecke (1824-1910). Voor Reinecke, bij wie hij piano en compositie studeerde, koesterde Wilford een grote bewondering. De waardering was ongetwijfeld wederzijds, want Reinecke droeg twee pianobewerkingen van liederen van Mendelssohn en Rubinstein aan zijn Belgische leerling op. Na zijn vertrek uit Leipzig maakte Wilford naam als concertpianist. Van 1874 tot 1876 verbleef hij veel in Londen waar hij vaak optrad, als solist en in kamermuziekverband. Tussendoor, in 1875, stichtte hij in Brussel de Société Schubert, een eigen concertreeks met veel aandacht voor kamermuziek. Op het inauguratieconcert programmeerde hij, onder anderen, de jonge Eugène Ysaÿe (1858-1931) en de befaamde harpist-componist Charles Oberthür (1819-1895). Zelf speelde hij toen werk van Schumann en de twee aan hem opgedragen Reinecke-arrangementen. In 1877 verhuisde Wilford naar Dresden waar hij tot 1889 in het plaatselijke muziekleven actief was en onder meer zijn opera Mahaferid componeerde.
Na een studiereis naar Italië keerde hij naar België terug en vestigde hij zich in Antwerpen. Daar raakte hij bevriend met Peter Benoit (1834-1901), de voorvechter van de Vlaamse muziekbeweging. Hij ondersteunde Benoits plannen om van het lyrisch drama (met gesproken tekst) een levensvatbaar alternatief voor de klassieke opera te maken. Ook gebruikte hij zijn internationale contacten om Benoits oratoria in Duitsland te programmeren en maakte hij van verschillende van diens werken pianoreducties. Voor het toonaangevende Brusselse muziektijdschrift Le Guide musical schreef hij als correspondent over het Antwerpse muziekleven, waarin hij zelf een erg actieve rol speelde: hij organiseerde er tal van kamermuziekconcerten, waarop hij, naast eigen composities, werk van Vlaamse en internationale tijdgenoten programmeerde.
In 1897 liet hij Antwerpen achter zich en verhuisde naar Elsene. Daar stichtte hij Le Quatuor vocal et instrumental en begon hij de uitgeverij Het Vlaamse lied waarmee hij jaarlijks twaalf liederen publiceerde, goed voor meer dan tweehonderd liederen. In 1904 startte hij De Vlaamse Muziekschool, de eerste Brusselse muziekschool waar, in navolging van Benoits Koninklijk Vlaams Conservatorium, muziekles in het Nederlands werd gegeven. Tijdens de Eerste Wereldoorlog zocht Wilford zoals zovele Belgen zijn toevlucht in het buitenland: tussen 1914 en 1919 verbleef hij in Sheffield, waar hij zijn Vlaams requiem en verschillende kamermuziekwerken componeerde. Na zijn terugkeer heropende hij in 1923 zijn muziekschool.
Wilford liet een uitgebreid en gevarieerd oeuvre na, dat zich idiomatisch binnen de invloedssfeer van Mendelssohn, Schumann en Brahms situeert. Zijn werk is charmant, melodieus en rijk geharmoniseerd. Slechts een klein deel van zijn oeuvre werd gepubliceerd en de grote werken, zoals de opera's, werden vermoedelijk nooit uitgevoerd. Na zijn dood verdween zijn werk grotendeels in de vergetelheid, tot de componist en dirigent Vic Nees (1936-2013) in de jaren 1970-1980 middels artikels en opnamen het leven en werk van Wilford opnieuw belichtte.
Deze Deux Morceaux, op. 93 moet Wilford tijdens zijn oorlogsballingschap in Engeland hebben gecomponeerd, ergens rond 1916. Van zijn Two Pianoforte Pieces die opusnummer 96 dragen, weten we zeker dat ze in Engeland zijn geschreven. Wilford droeg deze vioolwerken bovendien op aan Allan Smith, een violist uit Sheffield, waar de componist de oorlogsjaren doorbracht. Deze werken werden niet eerder gepubliceerd.
Stijn Saveniers editeerde het autografisch manuscript uit de bibliotheek van het Koninklijk Conservatorium Antwerpen (MM-MS-WILFO-stuk93-2).
Dewilde, J.: [Nederlandse inleiding bij Höflich-cataloognummer 2667, 2026].