Deroo, Henri Georges (Geo)

Hendrik Vanden Abeele

Henri Georges Deroo, beter bekend als Geo Deroo, was een Vlaamse musicus, muziekleraar, dirigent en componist die een actieve rol speelde in het amateurmuziekleven rond Gent. Al vroeg stond muziek centraal in zijn leven. Tijdens zijn militaire loopbaan, die begon in 1903 toen hij als vrijwillige beroepsmilitair in dienst trad bij het Belgische leger, ontwikkelde hij zich verder als muzikant. Hij was onder meer klarinettist bij het 2de linieregiment. Tijdens de Eerste Wereldoorlog diende hij 54 maanden aan het front, waar muzikanten naast hun muzikale taken ook als brancardier werden ingezet. Voor zijn dienst ontving hij verschillende onderscheidingen, waaronder het Oorlogskruis en de IJzermedaille. In 1924 ging hij na twintig jaar legerdienst met pensioen.

Kort daarna begon hij een lange carrière als muziekleraar en dirigent van verschillende harmonieorkesten. Een tastbare herinnering aan die periode is een ebbenhouten dirigeerstok die zijn leerlingen hem op 20 december 1924 schonken, met op een zilveren plaatje de inscriptie ‘door zijne erkentelijke leerlingen aangeboden’. Hij leidde onder meer de Koninklijke Harmonie Nijverheid en Wetenschappen (Gent), de Koninklijke Harmonie der Belgische Oud-Strijders, de Koninklijke Harmonie St. Cecilia en Verenigde Vrienden (Eeklo), Les Bons Vivants (Wetteren), Sint-Cecilia (Herzele) en de Koninklijke Harmonie Voor God en Vaderland (Bottelare). In 1932 richtte hij ook de kunstkring “Geo Deroo’s Vrienden” op.

Deroo componeerde verschillende marsen voor harmonieorkest, waaronder de Scheldegalm-mars, Daniël Quinet-mars (ook wel Kinet-mars), Triomfmars en Verbroederingsmars. Volgens familieherinneringen repeteerde hij als klarinettist vaak het klarinetconcert van Mozart, waarbij zijn dochter de pianopartij speelde, zo oefenend voor uitvoeringen in de Vlaamse Schouwburg. Wellicht zijn veel van zijn partituren verloren gegaan; na zijn overlijden werd een deel van het familiedossier vernietigd. Toch blijven fragmenten, krantenknipsels en andere archiefstukken getuigen van een leven waarin muziek een blijvende rode draad vormde.

Met dank aan Bart Scheirsen